dúddúrú

Endlaust kemur lífið mér á óvart. Hlutir sem koma eins og þruma úr heiðskýrum himni, og maður stendur á gati. Veit ekki hvernig maður á að bregðast við eða hvað gera skal :/

Alltaf verð ég jafn hissa á fólki sem lætur vaða yfir sig trekk í trekk, lætur traðka á sér á skítugum fjósastígvélum. Alltaf verð ég jafn vonsvikin og ráðalaus þegar ég konur endast í ofbeldisfullum samböndum, hræddar við að opna munninn, hræddar við hnefann á manninum sem situr gegnt þeim við matarborðið. Algjörlega brotnar niður og eyðilagðar, hvað veldur því að þær standa ekki upp fyrir sjálfum sér og segja "já og amen, fuck that. I'm out!" Óöryggi? Vantraust á sjálfum sér? Lágt sjálfsálit? Kannski er persónan týnd einhver staðar lengst niðri undir bældum minningum? Kannski afneitun, "ég átti þetta skilið", "ég reitti hann til reiði", "ég var ekki nógu fljót að elda matinn".

Æjjj þegar ég horfi uppá svona gerast eða veit af því, verð ég alltaf jafn furðulostin. Hvað á ég að gera, hvað á ég að segja, get ég gert eitthvað? Þetta eru spurningarnar sem þjóta í gegnum huga minn og svörin sem ég fæ eru ekki "skemmtileg". Ohhh hvað ég vildi að lífið væri einfalt og maður gæti bara tekið hanskann upp fyrir aðra og reddað málunum, en nei þetta er víst þeirra mál og þau (hún) verði að finna útúr þessu sjálf :/
En mér líður bara svo illa hérna á hliðarbakkanum, aðgerðalaus þar sem ég get ekkert gert. Ekki nema verið til staðar ef þörf er á mér en ég kann þetta ekki, bíða og bara vona að augun opnist! Þoli ekki fólk sem gerir svona á hlut aðra, sýnir lífinu og persónunni svona litla virðingu, mikla óvirðingu og bara brýtur hana niður! urr ég gæti öskrað. Lífið er meira virði en þetta, hvort sem það er mitt eða þitt! Afhverju getur fólk ekki bara virt það og komið vel fram við fólk! Eða amk ekki vera að skemma það svona!




En annars be side þetta þá er ég góð :) Gengur bara vel, þess dagana er ég bara að bíða eftir að fá að vita hvort Matti komist inn á leikskólann eða ekki og þá hvort ég reyni að komast í dagskóla eða taki fjárnámið bara.

En ég er komin með vinnu!!! Verð sundþjálfara sunddeildar Ívars næsta vetur. Mér hlakkar rosa til, bíð bara spennt eftir að byrja í ágúst :D

En annars er voða lítið í fréttum, lífið gengur sinn vangang. S.s. setið fyri framan skjáinn eða tölvuna á kvöldin meðan Matti lúllar. En hann er alltaf jafn frábær og hress, endlaust glaður og hann er rosa duglegur. Algjör tætari! Ég er endalaust að taka til! Kominn með 7 tönnslur og er bara algjör grallari :) Bræddi lækninn alveg í sienustu skoðun því hann var svo stilltur (það kemur auðvitað frá mér hehe) en hann er víst með sitt skap, algjör frekjudós oft á tíðum og það aftur á mótu kemur sko ekki frá mér hahaha. En að lokum nokkrar mont myndir af grallaranum mínum sem er alveg 10 og hálfs mánaða gamall :O













Vá nógu mikið, hehe ég er bara endalaust stolt af gullmolanum mínum :D

Toodle, ove and out!

kveðja Jóna Dagga í bloggskapi (aldrei þessu vant hehe).

Daglegt líf....

Suðurferðin búin, ég komin heim aftur.... oooo það er svo gott að vera heima :)
Ég fór suður að vesenast o þurfti að skilja "litla" barnið mitt eftir.... það var erfitt fyrir mig en greinilega ekki fyrir hann! Hann þekkti nú ekki einu sinni mömmu sína þegar hún kom. Reyndar ekkert skrítið þar sem hún Birgitta klippti bara allt hárið af mér :O hehe nei Birgitta... andaðu rólega.... ég er mjög sátt :D En um leið og guttinn minn fattaði hver var að labba þarna inn var hann mjög ánægður, ríghélt í mömmu sína og ætlaði ekkert að sleppa!

Bæjarferðin var samt fín.... brallaði ýmislegt, fór út á borða, hitti fólk, fór út með Birgittu á "kaffihús" og naut þess að geta bara farið út þegar ég vildi og vaknaði þegar ég vildi En þetta var samt svoooo tómlegt :/ Enginn lítill kúrukall, ég litla myrkfælna "smástelpan" svaf ein í galtómu risa húsi á dýnu, þarna vantaði mér sko litla knúsukarlinn minn! Maður verður bara hálf fatlaður ef maður á allt í einu að fara að sofa einn

En ferðin heim...... úfff.... ég segi bara thank god að ég fór samfó Þorkeli. Var ekkert smá öryggi að hafa hann þarna á undan og vera ekki aleinn einhver staðar uppá fjöllum! Sérstaklega þar sem við ákváðum á miðri leið ð breyta um leið og fara suðurfirðina í staðinn fyrir djúpið. Skutluðumst yfir einhverja heiði þarna (og btw hvorugt okkar rataði almennilega) og fórum þá s.s. mun lengri leið en þar var líka mun betra veður! Og sem betur gerðum við það því fólk sem var á svipuðum tíma og við festust á hinni leiðinni í einhverja 3 tíma or som. Og þar var keyrt frá stiku til stiku.... hjúkket segi ég bara!

Ég er samt svo nervös.... segi ekki útaf hverju (hehe nasty... eruð þið forvitin?) og ég get bara ekki dreyft huganum. Er alveg föst og "iða" bara hehe.... eins og lítið barn á jólunum. Er að reyna að hætta vera feimin.... það gengur misvel :/ hehe mjög vel þegar ég er bakvið tölvuskjáinn en svo allt annað mál þegar ég stend þarna face2face, þá babla ég bara eitthvað bull stama jafnvel eða hlutirnir koma kolvitlaust útúr mér. Ég held ég þurfi bara róandi (kannski ekki alveg).... ég er svo mikill auli! Tense-a mig upp alveg af "ástæðulausu" og haga mér eins og fífl, snuða kúplinguna, gleymi að það séu til stefnuljós á bílum, keyri yfir á rauðu, gleymi að fylgjast með grænu og já einfalt mál.... þá keyrði ég eins og fífl!!! Þarf virkilega að læra bara að anda inn og út og hafa gaman Fel feimnina bakvið aulaskap.... össss..... ætti bara að lemja duglega í hausinn á mér! Vill einhver kenna mér að slappa bara af og njóta þess að vera til, kenna mér að vera þolinmóð og að hegða mér eðlilega?
Enginn jæja þá..... þá verð ég bara að vera ég aðeins lengur :/

En ég ætla monta mig af litla sæta guttanum mínum sem "stækkaði" alveg heilan helling meðan ég var í burtu! 4 dagar í 9 mánaða "afmælið" sjæsen!

a,b,c,d,e...?

f,g... :) Ég er svo hugmyndasnauð, eina sem mér datt í þegar ég hugsaði hvað bloggið ætti að "heita" mundi ég bara stafrófið But here it goes:

Ég læt oft ýmsa hluti pirra mig, eiginlega OF marga hluti. Og alltaf er það eitthvað svona sem ég get ekki breytt, ég þarf alltaf að geta breytt hlutunum. Ég er eitthvað skrítin!

Ég komst t.d í "heita" umræðu um daginn á netinu tengt því að svindla á ríkinu. Ljúga um stöðu sína og t.d. fá hærri húsaleigubætur, barnbætur ofl af því maður skráir sig sem einstæðan en er í raun í sambúð! Það gerir mig alveg "snar"! T.d. par sem á 2 ung börn á að fá í hverjum ársfjórðungi (miðað við láglauna)minna en 100 þús samtals í barnabætur. en nei þar sem þau skrá móðurina sem einstæð fær hún 150 þús. Þetta eru 200.000 á ársgrundvelli. Og hva.... best að versla sér flatskjá fyrir peninginn! Það eru nefnilega flestir sem réttlæta þetta fyrir sér, "því þeir þurfa á þessu að halda, komast ekki af öðruvísii" en ég spyr... þarf maður flatskjá, 2 tölvur, glænýjann sófa og dýrt borðstofusett? Hell no, maður lifir samkvæmt efni! Urrrrrrgh HATA óheiðarleika.

En annars er ég í góðu skapi, líður bara vel. Hlakka til næsta dags, kvöldsins og bara mánaðarins, ársins jafnvel ;) Ég er búin að vera rosa dugleg í dag að læra, taka alveg 4 verkefni á netinu og Ace-a í þeim öllum :) Og er svona spá í skella mér ofan í laug en æi er ekki viss hvort ég nenni, ég ætla sko að sjá One tree Hill endursýnt í kvöld! Endursýnt, ég missti af því á mánudaginn :(
Mér langar samt svo á djammið bara skvetta úr klaufunum, dansa af mérbossann og draga einn lítinn gutta með heim Neee kannski ekki alveg. Ég skil ekki þetta "one night stand" dæmi, ég er kannski gölluð en mér finnst bara að maður ætti að þekkja manneskjuna eða a.m.k. plana áframhald Jú jú hvað er ég að bulla, ég skil þetta alveg, bara þykist vera græn og saklaus.

En jæja... ég ætla að fara að taka mig á núna. Fara synda og byggja upp einhverja vöðva, ég er að týnast. Það gengur ekki, allir vöðvar rýrna bara og ég sit á bossanum með tölvuna í fanginu. Hætt að passa í fötin mín... og ekki er nú verðið á fötum það gott að ég hafi efni á að endurnýja hann allan, þó mér langi það nú mjööög mikið :)

Ég er á leiðinni í bæinn, strax eftir próf bruna ég í bæinn. Þarf að ganga aðeins frá íbúðinni minni í kef. Og stússast aðeins. Og shit ég skil barnið eftir Hvernig á ég að fara að eiginlega? :/ En ég verð víst að gera það, kem engu í verk ef ég er með hann með mér og nóg þarf að gera.

En jæja langt og "gott" blogg? þið dæmið um það ekki ég!

Toodles.

Enn eitt bloggið.

Jamm og jæja. Ég ákvað víst að skella í eitt nýtt blogg. Hef nú átt þau nokkur í gegnum tíðina en öll hafa þau rotnað! Ég er víst ansi gleymin manneskja og gleymi því miður alltaf að blogga en vonum að það séu breytti tímar núna

Margt búið að ske. Sumarið á leiðinni, ég flutt í Bolungarvík, í risa stóra húsið mitt og við erum bara 2 ein hérna. Oft á tíðum mjög tómlegt og hljóðlegt en hann Matti minn bætir það nú upp þegar hann er vakandi. Tætandi allt útum allt, öskrandi og bablandi :D Æi elska gullmolann minn útaf lífinu á ég að vera væmin og segja "he light's up my life" hehe.

Ég er búin að kynnast nokkrum stelpum hérna, þó mis mikið en guð hvað ég er fegin. Hef þá eitthvað að gera. Ég mætti samt vera muuuun duglegri að eiga frumkvæðið En þetta er allt að koma :) Finnst samt skrítið því í gegnum tíðina hefur það verið þannig að ég og stelpur hva á ég að segja.... eins og olía og vatn. Hef alltaf verið miklu meiri strákastelpa, kann ekki alveg á þetta stelpudæmi hehe. En hver veit kannski bara sú reynsla að vera orðin mamma geri mig bara stelpulegri, það var nú löngu kominn tími til!

Jæja hef nú ekki meira að segja í bili. Nenni ekki að ræða um einhver þjóðfélagsdæmi hérna núna því lítill gutti er vaknaður og ég þarf víst að gera eitthvað í því ;)

toodles!